[FIC] Crushing on the cloud.

posted on 03 Oct 2013 02:23 by camillabatch

Crushing on the cloud.

Disclaimer : ฟิคเรื่องนี้ตัวละครและสถานที่ทั้งหมดได้ถูกสมมุติขึ้นเพื่ออรรถรสของนิยายนะคะ
ถ่ายทอดจากบางส่วนของผู้เขียน หากมีข้อผิดพลาดขอน้อมรับและขออภัยมา ณ ที่นี้ค่ะ

Pair : Mr.Harley & Ms. Mint

 

รักที่โรแมนติกเหรอ? ...
อ้อมกอดที่อบอุ่นเหรอ?...
มันก็แค่ก้อนเมฆที่ผ่านมาเพื่อแหลกสลายแล้วผ่านไปเท่านั้นล่ะ!

 

“ชีวิตของฉันไม่เคยได้เชื่อ ได้สัมผัสในความรักที่เพลงทุกเพลง นิยายทุกเรื่อง หรือแม้กระทั่งแก๊งค์เพื่อนม.ต้นของฉันกำลังคลั่งไคล้มันจริงจังแม้แต่น้อย  ไม่สิ ไม่เคยคิดจะลองหามันเลยต่างหาก...

ใครๆ ก็บอกว่าฉันน่ะ มีชีวิตอย่างกับเบลล์ วันๆ จมหน้าอยู่แต่ในหนังสือมากมาย หรือไม่ก็วาดรูปจนมือเปื้อนหมึกมอมแมมกลับบ้านทุกวัน เพื่อนน้อย  ไม่ใช้ชีวิตให้คุ้ม ก็ได้แต่คิดหรอกนะ ว่ามันจริงเหรอ ฉันรู้อะไรตั้งเยอะแยะนะ คนพวกนั้นคงไม่รู้กันละสิ ว่าเวลามีความรัก คนเรามักจะขาดเหตุผลและไม่ใช้สมองทำให้คุณภาพชีวิตลดลงไปเยอะน่ะ?”

อันที่จริงก็ได้แต่นั่งคิดล่ะนะ.. ก็ตอนนี้อยู่ในห้องเรียนนี่ อ่ะ ถึงหน้าใหนแล้วล่ะ โถ.. ว่าแต่คนอื่นเขา ฉันก็เพ้อนะเนี่ย
*หมดคาบ*

ฉันกำลังจะเดินลงไปที่โรงอาหารที่อยู่คนละตึกกันด้วยอารมณ์ง่วงๆ ยามบ่าย มองลงไปจากตรงนี้เห็นเพื่อนในกลุ่มชัดแจ๋ว หนึ่งในนั้นโบกมือให้ด้วย ฉันหาวก่อนจะโบกมือตอบไป ก็คณิตศาสตร์นี่ไม่ว่าจะจัดตารางไว้เวลาใหนก็น่าง่วงทั้งนั้นล่ะค่ะ จริงไหม? =__= ยังไม่ทันจะเลี้ยวลงบันไดดี เสียงเล็กๆที่คุ้นเคยก็เรียกชื่อฉันเอาไว้ก่อน

“Mint!”   ฉันหันไปตามต้นเสียงก็เจอทีเชอร์แอนน์ ครูสอนฟังพูดที่ฉันปลื้มมากๆยืนยิ้มเรียกฉันอยู่หน้าห้อง

“Oh.. Teacher! How’s going?” ฉันเดินย้อนไปนิดหน่อยก่อนจะเริ่มต้นคุยกับเธอ

“Very well, Can I ask you something?”

“Yes, can I help you?”

เธอยิ้มและอธิบายว่าฉันต้องไปร่วมเสนอนิทรรศการกับเธอพรุ่งนี้ และก็ตกลงกันเรียบร้อย แต่พอลงมาถึงโรงอาหารเท่านั้นแหละ เห็นอาจารย์กำลังวิ่งวุ่นเตรียมผ้าจับจีบรอบเวทีกันยกใหญ่ เพื่อนในกลุ่มสองสามคนที่คงนั่งกินขนมอยู่ก่อนก็ต้องช่วยถือไปโดยปริยาย และยังไม่วายเรียกให้ฉันไปช่วยยกกระถางต้นไม้อีก

“ไอ้มิ้นท์ เอ้อ มาก็ดีเลย ช่วยกันๆ” มิ้งค์ สาวแบ๊วโมเอ้หนึ่งในนั้นร้องเรียกฉันด้วยเสียงที่...ไม่โมเอ้เลย -__- สงสัยของหนัก

พอวิ่งเข้าไปช่วยถือได้เท่านั้นแหละ เพื่อนอีกสี่นางก็รีบย้ายตัวเองพร้อมพร็อพจัดงานพะรุงพะรังมาเริ่มวงเมาท์ทันที

พวกแกรอให้นั่งก่อนไม่ได้รึง๊ายยยยยยยยยยยย!!! >0<

“แก๊...พรุ่งนี้อาจารย์ใหม่มาอ้ะ เค้าว่าวัยรุ่นมากกก”

“แก๊...ตะกี้อาจารย์ก็มาที่นี่นะอิมิ้นท์แกไปอยู่ใหนมาไม่มากรี๊ดเป็นเพื่อนเลย แกรู้มั้ยจารย์ใจดีน่ารักโคตรรรรรรรร”

“แก๊...อิมิ้นท์แกพลาดมากกกกกก” เพื่อนๆ รัวคำสรรเสริญอาจารย์ชุดใหญ่ใส่หูให้ต้องจูนสมองแป๊ปนึง ก่อนที่ฉันจะกรีดเสียงมั่งว่า “แก๊...” แล้วเริ่มวงเมาท์ พวกเราก็เดินถึงเวทีพอดี พอวางของแล้วขอตัวจากกลุ่มอาจารย์ได้ ก็โดนเพื่อนกดให้นั่งแหมะลงกับพื้นหอประชุม ก่อนทุกคนจะล้อมวงสามัคคีกันเขินหน้าแดงตาเป็นประกายกันหมด ไม่ต้องนัดหมาย ทั้งมิ้งค์ ใบเตย จูน และก็ซิน แต่ก็มีอีกคนที่ยังมีชีวิตรอดจากอาการนี้ นางคือแพร เพื่อนที่ชอบวาดรูปด้วยกันกับฉัน ซึ่งก็ขอตัวไปหาขนมกินเรียบร้อยแล้ว  ส่วนยัยพวกนี้ก็กรี๊ดกร๊าดไม่พูดไม่จาจนนึกรำคาญ ในที่สุดฉันก็โพล่งออกไป
 

“อ้ะ ใจเย็นเว่ย! บอกมาดิ๊ ชั้นพลาดอะไร พวกแกเป็นไรเนี่ย เคลิ้มเชียะ!”

“อาจารย์ดิแก อู้ย ตะกี้นะ พวกเราได้เจอก่อนใครในโรงเรียนเลยยยยย ใจดี๊ใจดี”

“จะพูดให้ถูกน่ะ ยามเฝ้าประตูเจอก่อนมั้ยให้ทาย 5555” ฉันเกรียนใส่ด้วยความหมั่นใส้แต่ก็โดนซินขยี้ผมแรงๆ กลับซะงั้น

“หืมมมม ตลกละ จริงๆ ชั้นก็ว่าจะถามแกนะ ว่าเห็นเค้าบ้างรึยัง เมื่อกี้นะชั้นเห็นเค้าขึ้นตึกไปยืนอยู่ใกล้ๆ ที่แกยืนด้วยนะ!”

“ชั้นไม่เห็น...” ก็ไม่ได้มองจริงๆ นี่หว่า ...เพื่อนๆ ทำหน้าเงิบกันเป็นแถวๆ

“แกช่วยมองอะไรรอบๆบ้างได้ป้ะ อยู่แบบนี้ถึงได้ไม่มีแฟนซักทีไง บุ่ยยย มองหนังสือกับพื้นจนจะเป็นแฟนกับพื้นโรงเรียนได้แล้วว้อย” โดนใบเตยหงุดหงิดใส่อีก เอาเซ่..

“เอาๆๆ ช่างเหอะ พรุ่งนี้แกต้องมานะ แกต้องรู้จักให้ได้เลย อ.คนนี้ชั้นตั้งใจไว้เลยว่าต้องให้เขาเซ็นเฟรนชิพให้!” อันนี้มิ้งค์เป็นคนควักกระเป๋าเงินสีชมพูออกมาจดโพสอิทในนั้นประกอบด้วยแล้วเรียบร้อย ท่าทางจริงจังกันมาก

“พรุ่งนี้ชั้นต้องพรีเซนท์งานที่โรงเรียนอื่นกับทีชเชอร์อะ... ตกลงแล้วด้วย” ฉันเบ้ปากใส่ความคิดของเพื่อนๆ นิดหน่อย ก่อนจะตามมาด้วยเสียงขัดใจ นี่แก...ชั้นไม่จำเป็นต้องเป็นแฟนคลับใครเลยนะ เอาจริงๆ ... อยากอยู่เฉยๆมาก -_-

แล้วอีกยี่สิบนาทีก่อนกลับบ้าน ก็ต้องฟังพวกเธอเล่าปั๊บบี้เลิฟกัน.. ซึ่งชั้นไม่เคยมีก็ได้แต่ฟังเท่านั้น

                ฟังจนส่วนลึกในใจคิดเลยล่ะ ว่าอยากจะมีบ้าง แต่จะมีมั้ยนะ?
Tbc.

[รุ่งขึ้น]

 

"แก...ตื่นเร็วๆ จะได้ไปโรงเรียน" ฉันเคาะห้องนอนรับรองที่จัดให้เนสนอนก่อนจะเจอเพื่อนตัวดีแต่งตัวเรียบร้อย พร้อมแล้วสำหรับไปเรียน

 

"เสร็จแล้วววววว " ชีพูดเสียงยาวใส่ ก่อนจะพากันเดินลงไปข้างล่าง โดยที่ป้าแม่บ้านยืนถุงใส่อะไรบางอย่างให้แก่เธอ

 

"ผ้าพันคอของคุณหนูป้าซักแล้วนะคะ ^^" เนสพยักหน้าขอบคุณ

 

"เอ้า ... มึงเอามาด้วยเหรอ?"

"ป่าว ของอ. อลัน กูเอาไปคืน " คงได้มาคืนนั้นแน่ๆ เอาล่ะ ไปกันเถอะ

 

[At Literal Lab]

 

"วันนี้เรามีแขกผู้มีเกียรติมาเยี่ยม ขอให้ทุกคนยืนทำความเคารพด้วยครับ" เสียงนุ่มของอาจารย์อลันกล่าวเมื่อเห็นเราเดินเข้ามานั่งกันครบแล้ว และทุกคนก็ทำตามอย่างว่าง่าย ก่อนอาจารย์จะเปิดประตูให้กับบุคคลสองสามคนที่เดินเข้ามาส่งยิ้มให้กับเรา

 

"ขอแนะนำ ท่านนี้คือลอร์ดแดเนียล เครก" อาจารย์จับมือทักทายกับหนุ่มอาวุโสที่โค้งตอบอย่างสุภาพ และหันมาโค้งให้เราเช่นกัน "เป็นหุ้นส่วนของโรงเรียนเรา"

 

"อีกคนที่อยู่ข้างกันคือเซอร์สตีเฟน ฟราย" ดูกวนๆ เนอะ ? ฉันเอียงคอเบาๆ ก่อนจะมองไปที่วาเนส ที่ตอนนี้กระพริบตาปริบๆ ไม่รู้สาเหตุไปแล้ว อ่าใช่ ... อาจเพราะพวกเขาดูดีมากจริงๆ

 

"ส่วนคนสุดท้าย คือครูพี่เลี้ยงคนใหม่ล่าสุดของเรา ทอม... แนะนำตัวด้วยครับ"

 

โอ้ ... นี่ครูพี่เลี้ยง หรือว่าอะไรอ่ะ เขาตัวสูงผอม ตาสีฟ้า หน้าเรียวใสมาก ง่ายๆ คือ ดูดีจังเลย *0*

เห้!! ไม่ๆๆๆ ฉันจะกลายเป็นพวกไอวี่ไปได้ยังไง

ไม่เอาไม่เอ๊า! ฉันยังมีดอกไม้ต้องไปส่งๆๆๆ โอ้ว เขวเลยตู

 

"สวัสดีครับนักเรียน ผมชื่อทอม ฮิดเดิลสตัน จะมาเป็นครูพี่เลี้ยงของปี 6 นะครับ"

 

"สะ..สวัสดีครับ / ค่ะ" เอ้า ผู้ชายห้องตูก็สะอึกเหรอเนี่ย =__= ไม่ดีกว่านะพวกนาย ฉันแอบมองเสียงของผู้ชายที่สะอึกๆ ตะกี้ เเดเนียลกำลังจัดไทของตัวเองให้เข้าที่ก่อนจะกระแอมเบาๆ ...

แดน แกเป็นเก้งป้ะ? โอ้ยแม่จ๋าหนูแสบตา อาจารย์วิ้งเกิ๊น!

 

จากนั้นคลาสวรรณกรรมสุดมันส์ของเราก็ดำเนินไปต่อโดยมีอาจารย์ทอมนั่งดูแลที่หลังห้อง คงเป็นนโยบายใหม่ของอ. ฮิวจ์ (ลอรี่) กับอ.มาร์ค เกทิสแน่ๆ เพราะเคยมีข่าวเด็กของเรานอกลู่นอกทางมั้ง

----------------------[30%]

 

แต่ยังไงก็ตาม อาจารย์คนใหม่ก็ไม่ได้ดึงความสนใจจากพวกเรามากมายนัก เพราะครู่ต่อมาเขาก็เดินออกไปทำธุระ และจะมาพบเราในคาบว่างที่เขาขอไว้หนึ่งชั่วโมงหลังจากคาบวิทย์ของอาจารย์เบนเท่านั้นสำหรับวันนี้ เขาก็ดูใจดีนะ :)

 

"RRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR"

เสียงกริ่งหมดเวลาดังขึ้นก่อนที่ทั้งชั้นเรียนจะมีแต่คนพากันแยกย้ายออกไป

[cumber/rickman fandom] Troublemaker : Chapter 3

posted on 30 Sep 2013 02:33 by camillabatch

[@Home with Vanessa]

 

"มิ..."

 

"ไอ้มิ..."

 

"เฮ้ยยยยย!!!" ฉันตัดสินใจตะโกนกรอกหูไอ้เพื่อนปลวกที่นั่งหัวฟูมือกำพวงมาลัยรถค้าง

ตาเหม่อลอยสุดขีด มันขับรถมาจอดหน้าประตูบ้านได้ซักพักแล้ว เอ่อ... ไหวนะ?

 

"ฮื่อ! อะไร?" ได้ผล สะดุ้งตัวลอยมาเลย "ถึงบ้านแล้วเว้ย ไปๆ อาบน้ำนอน"

ฉันเองซะอีก ที่ลากไอ้ปลวกลงมาจากรถแล้วดึงขึ้นบันไดไปที่ห้องมันเอง

 

บรรดาคนรับใช้ในบ้านพากันมองสภาพเราสองคนแบบงงๆ

มิลานตาไม่กะพริบ ผมสั้นชี้โด่เด่เหมือนสิงโต เดินขาสั่น ส่วนฉันก็แย่พอกัน

รู้สึกเหมือนมีอะไรไหลวนปรี๊ดปร๊าดอยู่ในเส้นเลือด และผวาทุกครั้งที่เดินผ่านประตูบานใดก็ตามในบ้าน

 

เมื่อถึงห้อง เราก็แยกย้ายกันเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำอุ่นๆ ล้างเรื่องน่ากลัวออกจากหัว เปิดเพลงดังลั่นห้อง(กันผี) เปิดไฟสว่างโร่ไปจนนอกระเบียง เปิดทุกอย่างที่มีเสียง ทีวี คอม ฯลฯ อะไรก็ได้

และก็มานั่งซุกอยุ่ในผ้านวมคนละผืนหน้าเตียงนอนใหญ่ยักษ์

ขนไม้เบสบอล นวมต่อยมวยมาวางข้างๆ ตัว เอาสิ สองรุมหนึ่ง

นังผีฮิคกี้ แกทำร้ายสาวฮอตอย่างพวกชั้น แกตายรอบสองแน่!

 

ณ ตอนนี้ ..ตีสามห้าสิบสอง ไอ้มิหลับเค้เก้ลงไปบนพรมทั้งที่ยังมีหูฟังครอบหัวอยู่

ฉันเริ่มหายกลัวแล้ว แต่มือก็ยังกำไม้เบสบอลอยู่ (กันไว้ก่อน) แล้วก็นึกย้อนไปถึงเสี้ยววินาทีนรกแตกนั้น

 

"เนส วิ่ง!!!" ไม่ต้องรอให้เสียงจบ ฉันก็ออกวิ่งเต็มที่ หันหลังไปมองแวบนึงก็เห็นมิลานล้มอยู่ริมประตู

ฮื๊ยยย แก!! รีบลุกเร็วเร๊วววว!!!

 

ฉันวิ่งไปเรื่อยโดยที่ไม่รู้ว่าต้องไปใหน โรงเรียนก็โล่งๆ แล้วจะหลบตรงใหนอ๊า T^T

 

"โบสถ์ ใช่แล้ว...โบสถ์ของโรงเรียน! "

ฉันออกวิ่งไปตามถนนปูด้วยอิฐจนถึงประตูไม้บานใหญ่ของโบสถ์ประจำโรงเรียน

วิ่งผ่านทางเดินที่เต็มไปด้วยรูปปั้นและหวังในใจว่าผีตัวนั้นคงไม่ตามมา

 

"เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!"

แต่มีรถคาดิลแล็คสีดำคันนึงขับมาขวางทางฉันก่อน ทำให้ฉันเกือบจะโดนรถเฉี่ยวไปได้ถ้าเกิดไม่หลบให้ทันก่อนนี้ ก่อนคนขับจะเปิดประตูรถลงมาดู ...อาจารย์อลัน?

 

"ทำอะไรของเธอ!" ถึงตอนนี้อาจารย์จะอารมณ์เหวี่ยงขนาดใหนก็ไม่มีผลกับฉัน ฉันพยายามวิ่งผ่านหน้ารถไปที่ประตูโบสถ์ แต่ก็โดนดึงคอเสื้อเอาไว้

 

"เล่นบ้าอะไรคุณเฮนลีย์! วิ่งหนีอะไรมา? ถ้าผมชนคุณจะเป็นยังไง!!!" ฉันก็ตายซะดีกว่าเจอผีล่ะน่า!

 

"อาจารย์ปล่อย! ปล่อยเหอะน่า!" ฉันพยายามสะบัดมือให้หลุดจากแขนของอาจารย์

"เป็นอะไร?!" อาจารย์รีบตะครุบฉันเอาไว้และพูดด้วยเสียงดังเหมือนจะเรียกสติ

 

"อาคารอำนวยการมีผี T^T ฮือๆ ตะกี้เนสเห็น" ฉันพูดหมดเปลือกได้แค่นี้จริงๆ กำลังจะหมดแรงแล้ว

"มันไม่มี!! ถ้ามีครูเจอไปแล้วเข้าใจไหม?"

"ก็ใครจะไปรู้เล๊า มันต้องออกมาโชว์หรือไงว่าเฮ้ย ชั้นอยู่นี่ ทุกคนนนนน เห็นชั้น มันไม่ใช่!!"

 

ฉันเถียงคอเป็นเอ็น ตอนนี้ถ้าอาจารย์ขืนช้าแล้วมันตามมาก็ตายทั้งคู่น่ะ

 

"ไปกันใหญ่แล้ว ครูจะพาเธอไปส่งบ้าน มานี่!" พูดจบอลันก็คว้ามือฉันขึ้นไปนั่งบนรถ ก่อนจะรีบขับออกไปจากหน้าโบสถ์นั้น

 

"อาจารย์ไม่ต้องไปส่งค่ะ เนสต้องรอเพื่อน" "นี่พวกเธอมาทำอะไรกันกลางค่ำกลางคืนฮะ?"

"เนสให้มิลานมารับ" "ตอนนี้มิลานอยู่ใหน?"

 

"ไม่รู้ค่ะ เห็นวิ่งไปอีกทาง" พูดจบเสียงโทรศัพท์ก็ดัง ดีใจที่มึงยังไม่ตายว่ะมิ TT

 

"เนส อยู่ใหนวะ?" "กู...กำลังจะถึงหน้าประตู" "เออ เจอกันๆ"

 

 

เราลงจากรถไปรอมิลานที่กำลังมาพร้อมอาจารย์เบน แต่ระหว่างนั้นก็รู้สึกมีผ้าอะไรคลุมลงมาที่ค