[FIC] Chaos Curse - อลหม่าน : INTRO

posted on 21 Apr 2013 07:53 by camillabatch in SHERLOCK-FIC
[ชี้แจง]
 
สวัสดีค่าาาา 
 
วันนี้มีฟิคจากโปรเจ็ค "My Magical Valentine" จากพี่มินนี่ @concuben มาฝากให้อ่านกันค่ะ
โปรเจ็คนี้ประกอบไปด้วย 3 พาร์ท มีนักเขียน 5 คน 
ตอนของมี่เป็นตอนที่ 2 นะคะ และยังเขียนไม่เสร็จ แต่ก็จะทยอยลงไว้ที่นี่นะ (โมบล็อกเสร็จแล้ว เย่!)
 
สำหรับตอนที่ 3 (พาร์ทจบ) ของพี่มินนี่สามารถไปอ่านได้ตามลิงค์นี้ค่ะ 
 
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 

นี่มันก็ดึกแล้ว ฉันยังไม่รู้ว่าเพราะอะไรที่ทำให้ฉันยังคงยืนกอดอกรออยู่หน้าบ้านเลขที่ 221 บี ถนนเบเกอร์กลางไฟสลัวและอากาศเย็นๆ จะว่ามารอใครก็ใช่นะ เขาอยู่บ้านหลังนี้แหละ แต่ถามว่ารอทำไม ฉันว่าถามเขาจะดีกว่า

ว่าปล่อยให้ฉันรอทำไม?

ฉันกับจอห์น วัตสันเริ่มเดทกันตั้งแต่ช่วงปีใหม่ เขาเป็นคนน่ารักมาก ใส่ใจแถมยังอดทนกับเรื่องหยุมหยิมของผู้หญิงได้มากกว่าคนทั่วไป มันก็ต้องมีบ้างละน่าที่จู่ๆ ฉันรู้สึกอยากทำอะไรจุกจิกแบบไร้สาระบ้าง ทุกครั้งที่ฉันถามความเห็นเขาก็มักจะได้รับคำตอบว่า

“ทำไปเถอะครับตามสบาย /ก็ไม่มีปัญหานี่นา… พี่ไม่คิดมาก เพื่อนพี่ยังเฮี้ยนหนักกว่านี้ซะอีก” แล้วก็ยิ้ม

ดูสิ คนที่ดีขนาดนี้จะหาที่ใหนได้อีก หน้าตาก็จัดว่าดีควงไปวัดสายๆได้ไม่อายใคร ขนาดกะทัดรัดพอดีคำ เฮ่ย! ตัวไม่ได้สูงใหญ่หล่อล่ำเหมือนตัวร้ายในสตาร์เทร็ค แต่จริงใจตรงไปตรงมา มีหลุดวาจาเถื่อนๆ เข้าหูบ้างบางครั้ง ถึงจะเป็นอย่างนี้ อายุก็มากกว่า แต่ตั้งแต่ฉันจบจากฮอกวอตส์มาเมื่อหลายปีที่แล้ว ก็ไม่ได้สนใจจะเดทจะเริ่มอะไรกับใครอีกเลย จนมาเจอจอห์นนี่ละ  อ่า..ที่บอกว่าฮอกวอตส์น่ะไม่ได้อำนะ จบมาจริง ก็ฉันเป็นแม่มดน่ะสิ

ก็ไม่ได้อะไรหรอกนะ ตอนเนี้ยดิ หนาวจนขาชาหมดแล้วเนี่ย ยังไม่กลับมาอีก เมื่อค่ำฉันมาเคาะประตูถามหากับมิสซิสฮัดสันแล้ว เธอบอกว่าเขากับเชอร์ล็อก โฮล์มส์ออกไปข้างนอก กว่าจะกลับคงดึก ก่อนจะชวนฉันไปนั่งรอข้างใน แต่ฉันปฏิเสธ ก็ไม่อยากรบกวนเวลาพักผ่อนของเธอนี่ เลยทำแมนยืนรอข้างนอก เป็นไงล่ะ แถวนี้มันหนาว บอกตรงๆนะ ถ้าไม่รักจริงอยู่ไม่ได้ นี่ก็ว่าจะร้องเพลงโคฟเวอร์หนังไทยเรื่องแม่นาครอแก้เบื่อ

“พี่จ้อนขาาาาา ไม่รู้เธออยู่ที่ใหน

อยู่ไกลแสนไกล แต่ใจอยู่ใกล้กับเธอ

พี่จ้อนขา เธอรู้ไหม ว่าใจฉันอยู่กับเธอ

คิดถึงเธอ ทุกวัน และทุกคืนนนนนน~”

“เกรซ?” เสียงคุ้นๆเอ่ยทักขึ้น พอหันไปมองก็เจอกับ..

“พี่จ้อน!!! เอ๊ย…เอ่อ จ..จอห์น” เหอะ หวิดได้เปลี่ยนชื่อแกเป็นพี่จ้อน เบเกอร์สตรีทแล้วไง  จอห์นอยู่ในชุดกันลมและด้านหลังเขาคงเป็นมิสเตอร์เชอร์ล็อก โฮล์มส์ ที่กำลังจอดมอเตอร์ไซค์อยู่ แถมมองฉันด้วยสายตาว่างเปล่าอีก อะไรเนี่ย อีกแล้วเหรอ! จะซ้ำรอยวาเลนไทน์ให้ได้ใช่มั้ย

“มาทำอะไรที่นี่ รอนานหรือยัง?” ถามแบบนี้ปรี๊ดเลย ที่จริงอยากจะตอบว่า .

.’พี่รู้ไหม ฉันมารอพี่ที่ท่าน้ำทุกวันเลยนะ!’ แล้วยืดมือไปบ้องหูซะให้หลาบ เล่นทิ้งกัน ลืมนัดวาเลนไทน์ไม่ว่า แต่ทำไมต้องหายปิดมือถือหนีตลอด ถ้าไม่มารอเองก็คงนึกว่าหอบข้าวหอบของไปอยู่ไชร์ซะแล้วมั้ง แต่ไม่ได้อีก กลัวเสียเขาไป ต้องใจเย็นเข้าว่า โอเค..คูลๆ เก๋ๆ

“ถามตัวเองเถอะค่ะ ทำไมถึงปล่อยให้ฉันต้องรอ ปิดมือถือหนี ไปหาที่คลินิกก็ไม่อยู่ ตกลงยังไงแน่คะ?” ฉันพยายามถามด้วยอารมณ์ปกติที่สุด แต่คำถามที่ออกมาก็ไม่วายฟังดูเหมือนฉันเตรียมเอาสากกะเบือฟาดหัวพี่แกอย่างงั้น

“คือผม..” เขากำลังอ้าปากจะพูด

“จอห์น..ฉันเข้าบ้านก่อนนะ” คุณโฮล์มส์ตัดบทก่อนจะเดินหิ้วหมวกกันน็อกเดินผ่านหลังฉันเข้าบ้านไป

“พรุ่งนี้เราค่อยคุยกันได้ไหมเกรซ มันดึกแล้ว ถ้ายังยืนอยู่นานกว่านี้จะไม่สบาย

มันสุดวิสัยจริงๆ ผมขอโทษนะ พรุ่งนี้คุณตื่นแล้วค่อยเท็กซ์มา

มือถือผมเสียต้องปิดแล้วชาร์จแบตอยู่ข้างบนน่ะ กลับบ้านไปก่อนนะ”

จอห์นพูดอย่างใจเย็นก่อนจะจับไหล่ฉันเบาๆ    ก็ได้.. บางทีก็ต้องการแค่นี้แหละ ถึงยังเหลือปมให้ฉันข้องใจอยู่ไม่น้อย แต่การที่จอห์นให้คำยืนยันกับฉันมันก็ทำให้ฉันไม่โมโหลงกับเขาเสียก่อนในตอนนี้ได้ ฉันพยักหน้าก่อนจะขอตัวกลับ เมื่อเดินไปขึ้นรถและขับออกไป มองกระจกหลังก็ยังเห็นจอห์นยืนมองอยู่ไกลๆ 

ยังไม่อยากกลับบ้านเลย คิดดู นั่งรอตั้งนาน คุยกันสามนาที จะให้เคลียร์กลับบ้านสบายใจเป็นนางเอกไม่ได้!

มันคาใจ อยากหาอะไรดื่มแก้เครียด แถมหิวอีกต่างหาก มื้อเย็นยังไม่ได้กินอะไรเลย

ฉันขับรถหาร้านเงียบๆ ซักร้านนึง แล้วก็เจอในที่สุดแถวๆ ถนนฟลีท เอาวะ..ที่นี่ดูเงียบดี

“ดิ เอเลบอร์, มิดเดิลเอิร์ธ Since 1862”

ฉันผลักประตูเปิดก่อนจะเดินเข้าไป… 

 

————————> เพลงในตอนนี้ ตามลิงค์นี้เจ้าค่ะ ^^

 http://www.youtube.com/watch?v=-lrmGyNpd5o

 

P.S. อยากรู้หน้าตาแม่มดเกรซสินะคะ... 

นางคือ...

 

ผ่างงงงง!!

 

ไม่ใช่!!!

Cara Delevigne คนนี้ต่างหาก

เอิ่ฟฟฟฟฟ พี่ทอมคะ...ปล่อยนางเอกหนูออกมาทำมาหากินก่อนนะคะ  หนูหึง

5555555 ทำไมต้องคาร่าน่ะเหรอ

ตอนแรกจะเอา Adriana Lima เพราะนางเป็นผู้หญิงตาสวยมากกกกกกส์

แต่พอมาฟิตติ้ง(?)กะพี่หมอจอห์น ชะรอยว่าพี่หมอจะต้องแหงนหน้าคุย (กร๊ากกก)

นางดูสวยไป เซอร์เรียลเกิน เดินถนนไม่ได้ 

ซ้ำร้ายจะโดนอีหยิกเหน็บแนมโทษฐานเก๋เลิศเกิดกว่า

 

ตัวเลือกเลยมาตกที่สาวคาร่าค่ะ อังกฤษจริงๆ เท่ๆ ปนชิลๆ อยู่กับพี่หมอได้เลย

ชอบนางจุง♥

Comment

Comment:

Tweet

@concuben 
พี่ทอม : ก็ที่ไปเจอตอนนั้นพี่มีผ...เอ่อ พันธะกับบัลลังก์แอสการ์ดอยู่ไงsad smile *สายฟ้าฟาดเปรี้ยง *

#4 By Batchboy's Lady on 2013-04-21 17:29

@camillabatch 
พี่ทอม: คาร่าจ๋า มาหาพี่เหอะ
คาร่า: ทำไมพี่ไม่จีบหนูตั้งแต่ในร้านหละคะ??

#3 By concuben on 2013-04-21 16:29

@concuben  
 
หยิกกินผลไม้เป็นอย่างเดียวค่ะพี่มินนี่
องุ่น... ต้องเปรี้ยวๆ ด้วยนะ  !
กินเองมั่งจับยัดปากจอว์นมั่ง 
แอปเปิ้ลที่เห็นๆ มีไว้รอพี่โคมาแทะมาแกะสลักเท่านั้นเอ๊งงง 55555+
ช่าย ตอนแรกกะเอาลิมาเพราะคาแร็กเตอร์นางแม่มดดี แต่สวยเกินจริง
อยากอ่านพาร์ทอื่นแล้วเหมือนกันค่ะ >_<

#2 By Batchboy's Lady on 2013-04-21 15:12

คาร่าน่ารักอะ ลิม่าเคมีไม่เข้าอะ เอานี่แหละ เข้าดีเนอะ... ฮาาาา ที่บอกว่าเดี๋ยวหยิกจะเหน็บแนม เนอะ หยิกเกลียดทุกคนแหละ ... นี่ขนาดเขียนโบรมานซ์ก็เกลียด (แต่ในซีรี่ย์เป็นแค่เพื่อนกัน ก็เกลียดสาวทุกนางของจอห์น) เอ เมื่อไหร่คนอื่นจะแต่งบ้างไรบ้างหนอออ รอนานเกินแล้ววววววว

#1 By concuben on 2013-04-21 10:39