[cumber / rickman fandom] troublemaker : Chapter 2

posted on 30 Sep 2013 02:22 by camillabatch

"ไงคะมึง กว่าจะมา เพ้อไปกี่ซีนล่ะยะ" วาเนสซ่านั่งไขว่ห้างจิบกาแฟอย่างไม่แคร์สายตารุ่นน้องที่มองกางเกง Alexander Mcqueen สีแดงมืดราคาเหยียบสองแสนเหรียญบนเรียวขาชีแม้แต่น้อย

 

"ไม่รู้สิ เดินเพลินไปหน่อยอ่ะ" ฉันคนๆ กาแฟที่ยังอุ่นให้เข้ากันแล้วจิบมันบ้าง

"เออ แม่งได้ข่าวว่ะ เค้าลือกันทั้งโรงเรียน ทำไมมึงกับกูไม่เคยได้ยินนะ"

เอาแล้ว ผู้ประกาศข่าวตัวแม่ประทับทรงเพื่อนชั้นแล้ว "ข่าวไรอ่ะ พวกกูมีพลาดด้วยเหรอ?"

 

"จำเด็กญี่ปุ่นแลกเปลี่ยนได้ป้ะ น้องฮิอ่าห์อ่ะ" อ๋อ... เฮ้ย!! "เค้าชื่อฮิคกี้!! มึงหนิ - -* "

"นั่นแหละ น้องเค้าตายแล้วน่ะ" หา? "เฮ้ย!! ไม่จริงอ่ะ" "จริง อุบัติเหตุง่ะมึง" วาเนสย่นจมูกเบาๆ

"แล้วไงวะ? เสียแล้ว..."

 

"แล้วแม่งยังมาเรียนไง" =[]=; โอ..บร๊ะช่วย มันไม่จริงใช่เม้ยยยยย T^T โรงเรียนกูกำลังจะมีผี

"แล้วใครเห็นอ่ะมึง?" เนสไม่ตอบ ได้แต่ไถๆ ไอโฟนไปเรื่อยๆ แล้วส่งให้ฉันดู

 

"น้องเจสซี่เจย์ ปี 4 ถ่ายรูปในห้องเรียนแล้วติดมาน่ะ นี่ๆ" หวังให้มันเป็นโฟโต้ช็อปเถอะนะ เพราะข้างหลังน้องเจสที่ยิ้มอยู่มันมีเงารางๆ ของฮิคกี้แน่ๆ เพราะว่าเป็นเด็กผู้หญิงที่หน้าตาเปื้อนเลือดไปหมด

ผมดำตัดสั้นตรงๆในโรงเรียนนี้มีหน้าตาเอเชียๆ อยู่คนเดียวคือเด็กแลกเปลี่ยนคนนี้แหล่ะ

ฮึ่ย น่ากลัวที่สุด T_T อย่ามาหลอกมาหลอนกันเลยว๊อยยย ถ้าอยากกินซูชิก็บอก จะได้ทำบุญไปให้ล่วงหน้า อย่ามาหลอกหลอนเจ้ๆ แงงงงงง~

 

"แม่งงมงายหวะ ฮ่าๆ" เสียงหนึ่งดังขึ้นขัดอารมณ์เวิ่นเว้อของพวกฉันมาก เมื่อหันไปเจอต้นเสียงก็พบว่าเป็นอาจารย์เบนที่กำลังนั่งจิบเอิร์ลเกรย์อยู่โต๊ะไม่ไกลจากเรานัก

 

แต่อาจารย์กำลังพูดกับโทรศัพท์ -___-*

 

"เออ ไอ้มิ อาจารย์อลันนี่ก็น่ารักดีโนะ" กูรู้มึงปลื้้มมมมมมม นังเนส ฉันทำไม่สนอาจารย์ที่อยู่ไกลๆ

"ช่ายยยยย เพอร์เฟ็คต์เว่อออร์ งานคริสต์มาสปีนี้ให้อะไรจารย์ดีวะ"

"ผ้าพันคอไม๊ อ.แกสะสมอ่ะ" ฉันออกไอเดีย "เฮ่ยยย มันต้องช็อกโกแล็ตกับไวน์แดง" เออ เข้าท่า.

"แต่เดี๋ยวมึง...ปีนี้เขาให้จับบั๊ดดี้เหอะ" ฉันท้วง "เออ กูมีวิธีล็อกหวยละกัน 555+" ฉันเชื่อว่าไม่มีอะไรที่เนสอยากได้แล้วจะไม่ได้จริงๆ น่ะ ฉันจิบกาแฟของตัวเองต่อ

 

"ไม่ดีม๊างงงงง อือ.. เหอะๆ.. เด็กก็แบบนี้แหล่ะ บ๊องๆ ต้องทำใจ " เราสองคนหันขวับไปมองต้นเสียงจริงๆ อีกรอบ อาจารย์กำลังขมวดคิ้วใส่ไอโฟนของตัวเองอีกรอบ =__=

ถ้าจะ Real time ขนาดนี้. วางโทรศัพท์เถอะ

 

"ปะ..ไปกันเถอะแก" ฉันหยิบการ์ดขึ้นมาแล้วดึงวาเนสขึ้นจากเก้าอี้ คนที่โทรศัพท์อยู่เงยหน้าขึ้นมามองนิดหน่อย ฉันรีบหลบตาแล้วเดินไปรูดการ์ดจ่ายเงิน

 

"น้องคะ จ่ายแล้วนี่คะ?" พี่พนักงานกดๆ คอมพิวเตอร์ก่อนจะบอกฉัน

"เอา มึงจ่ายแล้วหรอ?" วาเนสมองฉันงงๆ "ป่าววว การ์ดกูอยู่นี่" เธอหยิบขึ้นมาให้ดู

 

"อาจารย์จ่ายให้เองแหล่ะจ้า" มืออวบๆ ข้างหนึ่งยื่นมาแตะไหล่วาเนสจากข้างหลัง

 

อ.อะเดลนี่เอง ♥ > < น่ารักจังเล๊ย ระหว่างที่ฉันขอบคุณอาจารย์กันอยู่ สายตาก็เหลือบไปเห็นคนตัวสูงๆ นั่งเท้าคางมองฉันด้วยสายตาเฉียบๆ อยู่ที่เดิม ฉันมองเฉยๆ พักหนึ่งแล้วรีบหลบตาก่อนจะถูกวาเนสจูงออกไป แล้วอาจารย์จะมองเพื่อ ? - -*

 

 

------------------------------ [40%]

 

การเรียนภาคที่เหลือก็ไม่มีอะไรมากหรอก ฉันใช้เวลาว่างๆ นั่งดีดกีตาร์อยู่บนเก้าอี้เปียโนตัวเดียวกับวาเนส เล่นเพลงกัน ร้องเพลงกัน แล้วสักพักก็เริ่มเบื่อ เบื่อแล้วก็เปิดเพลงพิทบูลเต้น นอนเกลือกกลิ้งเมาท์กันในห้องชมรมดนตรี เมาท์แล้วเมาท์อีก จนได้เวลากลับบ้าน เราก็แยกย้ายกัน

 

[8 PM]

 

 

"

I know exactly what I want and who I want to be

I know exactly why I walk and talk like a machine

I'm now becoming my own self-fulfilled prophecy

Oh, oh no, oh no, oh no " โทรศัพท์ดังขึ้นเมื่อฉันกำลังเล่นเกมส์อย่างเมามันส์

 

"Vaness."

 

"โตระ หงำ หงำ ~ (ภาษาอะไรไม่รู้ ทักทายกันประจำ)" ฉันกรอกเสียงลงไป

 

"โตระ หงำ หงำ ~" ปลายสายตอบกลับมา "ทำไรอยู่วะ ?"

"กูเล่นเกมส์อยู่ *0* "

 

"เออ มารับกูที่โรงเรียนหน่อยเด่ะ" "ทำไมวะ?"

 

"วันนี้กูติวบทละครลาติน ชมรมกูอ่ะ" นั่นไง...เปิ่นละมึง

"แล้วที่บ้านมึงล่ะ" "พ่อแม่ก็ไปฮันนี่มูนที่อียิปต์ อีติบอลต์ไปเที่ยว"

 

"มึงก็รอแป๊ป ให้กูผ่านเวลนี้ก่อน"

"อิเชี่ยยย ตกลงมึงจะมาไม่มา กูกลับคนเดียวก็ได้" เฮ้ยยยย มันอันตรายน่ะ ! กูต้องไปกับมึงอยู่แล้ว

 

"ไปๆ เดี๋ยวไปเจอกันหน้าโรงเรียน เร็วๆ น่ะเว้ย"

 

 

@St. Laurie

 

ฉันจอดรถไว้ตรงหน้าปากซอย แล้วเดินเข้าไปไม่ไกล

 

โรงเรียนตอนกลางคืน โคตรน่ากลัวว่ะ T^T อาคารหรูหรามันสวยมากตอนกลางวัน แต่ตอนกลางคืนที่ไม่มีแสงอย่างนี้ แม่มมมมม ปราสาทแดร็กคิวล่าชัดๆ TT แล้ววาเนสมันอยู่ใหนของมันเนี๊ยะ

 

ฉันเดินขึ้นไปบนอาคารอำนวยการเงียบๆ ก็ห้องเรียนทั้งหมดปิดแล้วอ่ะนะ

เนสมันก็ต้องอยู่บนตึกนี้แหละ แต่ทำไมไม่มีไฟเปิดเลยอ่ะ ... อาจารย์ไปใหน?

 

"แบร่!!" "เฮี่ยยยยยย!!" ฉันสบถดังลั่นเมื่อวาเนสจั๊กจี้เอวฉันจากด้านหลัง เกือบหัวใจวายตายอ่ะ!

 

"อีนี่หนิ กูตกใจนะ T^T" พูดไม่พูดเปล่า น้ำตาฉันไหลด้วยน่ะสิ

"อาจารย์อลันลงบันไดไปแล้วตะกี้ ไปลงทางนั้นกันดีกว่า" วาเนสพูดแล้วก็จูงมือฉันเดินไป

 

เมื่อเราเดินผ่านห้องพักครูวิทยาศาสตร์ ก็เห็นว่ายังมีอาจารย์นั่งทำงานอยู่สองสามคน

แต่จะมองทำไม? เดินต่อไป..

 

เอาล่ะ ถึงประตูหลังตึกแล้ว

เรากำลังจะเดินพ้นช่องทางเดินแคบๆ นี่ไปที่ประตูที่เปิดค้างอยู่ (ฝีมือ อ.อลันชัวร์)

 

แต่...

 

 

 

ปัง! !!!

 

จู่ๆ ประตูก็ลั่นตัวเองปิดเสียงดังสนั่น!

 

"กรี๊ดดดดดดดดดดด! " ประตูแถมยังใส่กลอนด้วย เพราะฉันทั้งทึ้ง ดึง ฉุดกระชากยังไงก็เปิดไม่ออก T^T เปิดสิเว้ยยยยยย เปิด!!!

 

ระหว่างที่ฉันกำลังฉุดกระชากประตูอยู่นั้น ก็เริ่มได้ยินเสียงอะไรแปลกๆ มาข้างหลัง

วาเนสก็ชี้โบ๊ชี้เบ๊ทำหน้าตาตื่นด้วย

 

 "ฮิคกี้ ฮิคกี้!! ข้างหลังแก อ๊ายยยยยย! " เสียงวาเนสอู้อี้ออกมาทำให้ฉันจับศัพท์ได้ไม่ยาก เมื่อหันไปมองก็เจอกับร่างชุ่มโชกเลือด ผิวขาวซีด ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเด็กญี่ปุ่นสุดน่ารัก ข้อเท้าทั้งสองหักงอ ผมกระเซิงตกห้อย เพราะศีรษะเปิดเป็นแผลเหวอะหวะเดินลาขาเสียงดังกรอบแกรบตรงมาที่เราสองคนที่ติดอยู่กับประตู ฮือๆ ... ไม่เอา แม่หนูกลัว ไม่เอาแล้ววว T^T อีผีบ้า เขี้ยวมึงจะยาวแข่งกับไม้บรรทัดกูเร๊อออ!!! ใครก็ได้ช่วยด้วย ไม่ทนแล้ว ฮือๆๆๆ

 

 

"เนส วิ่ง!!!"

 

จังหวะที่นังผีน้องฮิคกี้พุ่งมาหาเรา ฉันก็ถีบประตูจนเปิดแล้วให้วาเนสออกไปก่อน พอฉันกำลังจะวิ่งออกไปก็เจอมือหักๆ งอๆ รัดรอบข้อเท้าและลากลงกับพื้นทำให้ฉันสะดุดล้มอย่างแรง ฉันต้องทั้งถีบ เตะ สารพัดกว่าจะสลัดหลุด และไร้สติโดยสิ้นเชิง ฉันวิ่งออกมา เซอย่างไร้ทิศทาง กลัวมากจริงๆ ว่าถ้าพักพิงกำแพง ฉันอาจจะเจอผีนั่นเมื่อไรก็ได้ วาเนสก็ไม่รู้ไปทางใหนแล้ว ถ้าตรงนี้คือสนามหน้าตึก หลังตึกก็ต้องกลับไปทางเดิมอีก เอาว่ะ เผื่อเนสจะวิ่งออกไปที่ประตูแล้ว

 

"จะไปใหน!" มือข้างนึงจับแขนฉันเอาไว้แน่น อีผีบ้า มึงตามมาได้อีกหรอ!!!

"ฮือๆ ปล่อยเหอะ กลัวแล้ว จะไปใหนก็ไปเซ่ ปล่อย ปล๊อยยยยยยย!! " ฉันหลับหูหลับตาพูดอย่างไร้สติโดยไม่ลืมตา ใครจะรู้ ถ้าลืมตาขึ้นมาเป็นหน้านังผีญี่ปุ่นนั่นล่ะ T_T

 

..ฟุ่บ.. ฉันถูกดึงเข้าไปในอ้อมกอดของใครบางคนทั้งๆ ที่หลับตาร้องไห้อยู่ แขนทั้งสองข้างของคนลึกลับคนนั้นโอบเบาๆ รอบตัวฉันและลูบผมอย่างเบาๆ เหมือนจะปลอบใจ แขนขาของฉันหนักอึ้งจนไม่สามารถขยับได้เลย ตัวสั่นเป็นลูกนก และก็หยุดร้องไม่ได้ด้วย

 

"ผมไม่ใช่ผีอะไรทั้งนั้นแหละ" เสียงต่ำๆ แบบนี้ ... อาจารย์เบน !?

 

"ฟืดๆ" ฉันสูดน้ำตาพร้อมกับลืมตามองช่วงอกของคนอีกคน เสื้อเชิร์ทสีฟ้ากับโค้ทของวันนี้ ใช่แน่ๆ

 

"เจ็บตรงใหนรึเปล่า?" เขาดันตัวฉันออกมากวาดสายตามองอย่างรวดเร็ว ฉันส่ายหน้าแล้วหลบตาลง

แต่มือใหญ่ๆ คู่นั้นก็ยังตามมาปาดน้ำตาให้จนได้ ทำไมกิริยาท่าทางไม่เหมือนกับอาจารย์ที่เกรียนๆ รุ่นพี่เกรียนๆ คนเดิมเลยวะ์? ทั้งที่ป่านนี้น่าจะล้อฉันเรื่องเป็นเด็กกลัวผีไปตั้งนานแล้ว จริงๆ นะ

 

"มันเกิดอะไรขึ้น" เขาจับไหล่ฉันเอาไว้แน่นแล้วมองลึกเข้ามาในตา

 

"คือ...คือฉันมารับวาเนสค่ะ แล้วตอนขากลับก็ ก็เจอ.." ฉันพูดด้วยเสียงสั่นๆ "อะไรที่มันน่ากลัวมาก."

 

"ผีเหรอ?" เขาถาม "..." ฉันพยักหน้าแทนคำตอบ

"คุณวอร์เรน ผีไม่มีหรอก มีแต่ความมืดที่ทำให้คุณเห็นเป็นอะไรที่คุณคิดเท่านั้นเอง"

"แต่ฉันเห็นนะ ไม่งั้นจะสะดุดล้มเหรอ?" คำโต้เเย้งของฉันทำเขาส่ายหน้าเบาๆ แล้วคว้ามือฉันเดินก้าวยาวๆ ไปที่ประตูบันได ก่อนจะก้มลงนั่งมอง

 

"นี่ไง" เขาส่องไฟจากมือถือให้เห็นขอบปูนเล็กๆ ตรงพื้นประตูที่ฉันถีบไปตะกี้

"มันเป็นจิตวิทยามากกว่านะ" ฉันถอนหายใจยาว "เราเห็นอะไรที่เรากลัว ที่เราได้ยินมาเสมอ"

 

"แล้ว..นี่กลับบ้านยังไง?" อาจารย์ถามขึ้นในที่สุด

"เอารถมาค่ะ จอดอยู่ตรงหน้าโรงเรียน" ฉันกำลังจะหันกลับไปขอบคุณ แต่

 

"เดี๋ยวไปส่ง." หา? =[]=;

 

"จะไปไม่ไป อยากเห็นผีออกมาลากตับอีกเหรอ?" มะ..ไม่ ไปแล้วๆ = =*

"ขอโทรหาวาเนสก่อนนะคะ" ฉันต่อโทรศัพท์ถึงเนส ไม่นานก็ได้ยินเสียงเจ้าตัวเหมือนจะร้องไห้

 

 

"แก...แกเป็นไรมั้ย? ไม่นะ เออ เจอกันที่หน้าประตูนะ โอเคจ้ะๆ" ฉันตอบโทรศัพท์สั้นๆ ก่อนที่จะรู้ตัวว่ามีเสื้อคลุมพาดลงมาคลุมตัว "ไปกันเถอะ ดึกแล้ว." อาจารย์พูดแล้วก็จับไหล่ฉันให้เดินไปข้างๆ

 

พอถึงประตูหน้าโรงเรียน ก็เห็นวาเนสยืนหน้าซีดอยู่กับอ. อลันแล้ว แถมยังมีผ้าพันคอผืนใหญ่คลุมไหล่เอาไว้อีก ดีใจที่แกไม่เป็นไรว่ะ T_T ฉันวิ่งเข้าไปดูว่าวาเนสเป็นอะไรมากหรือเปล่า แต่เสียงอาจารย์อลันแทรกขึ้นมา "คุณวอร์เรนไม่เป็นไรใช่ไหม?" ฉันพยักหน้า

"คุณเฮนลี่ย์ตกใจนิดหน่อย วันนี้กลับกันไป อย่าลืมรีบพักผ่อนนะครับ เดี๋ยวป่วย"

 

"ขะ...ขอบคุณค่ะ ^^; " ฉันยิ้มให้ทั้งๆ ที่หน้าชา ปากสั่น แล้วรีบหันหลังเดินออกไปพร้อมวาเนส

"มิลาน!" น้อยครั้งที่จะได้ยินชื่อเล่นของตัวเองออกจากปากอาจารย์ ... เบน?

 

"โทรศัพท์หล่น." อาจารย์พูดพร้อมกับคืนไอโฟนสีเขียวของฉันให้

ฉันรับมันมาเก็บเอาไว้แล้วเดินไปเปิดประตูรถ ก่อนจะขับออกไปช้าๆ ต้องใช้สติเอามากๆ เลยล่ะ

 

Comment

Comment:

Tweet

อร๊างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

#1 By keepzmyne on 2013-09-30 02:36