[FIC] Crushing on the cloud.

posted on 03 Oct 2013 02:23 by camillabatch

Crushing on the cloud.

Disclaimer : ฟิคเรื่องนี้ตัวละครและสถานที่ทั้งหมดได้ถูกสมมุติขึ้นเพื่ออรรถรสของนิยายนะคะ
ถ่ายทอดจากบางส่วนของผู้เขียน หากมีข้อผิดพลาดขอน้อมรับและขออภัยมา ณ ที่นี้ค่ะ

Pair : Mr.Harley & Ms. Mint

 

รักที่โรแมนติกเหรอ? ...
อ้อมกอดที่อบอุ่นเหรอ?...
มันก็แค่ก้อนเมฆที่ผ่านมาเพื่อแหลกสลายแล้วผ่านไปเท่านั้นล่ะ!

 

“ชีวิตของฉันไม่เคยได้เชื่อ ได้สัมผัสในความรักที่เพลงทุกเพลง นิยายทุกเรื่อง หรือแม้กระทั่งแก๊งค์เพื่อนม.ต้นของฉันกำลังคลั่งไคล้มันจริงจังแม้แต่น้อย  ไม่สิ ไม่เคยคิดจะลองหามันเลยต่างหาก...

ใครๆ ก็บอกว่าฉันน่ะ มีชีวิตอย่างกับเบลล์ วันๆ จมหน้าอยู่แต่ในหนังสือมากมาย หรือไม่ก็วาดรูปจนมือเปื้อนหมึกมอมแมมกลับบ้านทุกวัน เพื่อนน้อย  ไม่ใช้ชีวิตให้คุ้ม ก็ได้แต่คิดหรอกนะ ว่ามันจริงเหรอ ฉันรู้อะไรตั้งเยอะแยะนะ คนพวกนั้นคงไม่รู้กันละสิ ว่าเวลามีความรัก คนเรามักจะขาดเหตุผลและไม่ใช้สมองทำให้คุณภาพชีวิตลดลงไปเยอะน่ะ?”

อันที่จริงก็ได้แต่นั่งคิดล่ะนะ.. ก็ตอนนี้อยู่ในห้องเรียนนี่ อ่ะ ถึงหน้าใหนแล้วล่ะ โถ.. ว่าแต่คนอื่นเขา ฉันก็เพ้อนะเนี่ย
*หมดคาบ*

ฉันกำลังจะเดินลงไปที่โรงอาหารที่อยู่คนละตึกกันด้วยอารมณ์ง่วงๆ ยามบ่าย มองลงไปจากตรงนี้เห็นเพื่อนในกลุ่มชัดแจ๋ว หนึ่งในนั้นโบกมือให้ด้วย ฉันหาวก่อนจะโบกมือตอบไป ก็คณิตศาสตร์นี่ไม่ว่าจะจัดตารางไว้เวลาใหนก็น่าง่วงทั้งนั้นล่ะค่ะ จริงไหม? =__= ยังไม่ทันจะเลี้ยวลงบันไดดี เสียงเล็กๆที่คุ้นเคยก็เรียกชื่อฉันเอาไว้ก่อน

“Mint!”   ฉันหันไปตามต้นเสียงก็เจอทีเชอร์แอนน์ ครูสอนฟังพูดที่ฉันปลื้มมากๆยืนยิ้มเรียกฉันอยู่หน้าห้อง

“Oh.. Teacher! How’s going?” ฉันเดินย้อนไปนิดหน่อยก่อนจะเริ่มต้นคุยกับเธอ

“Very well, Can I ask you something?”

“Yes, can I help you?”

เธอยิ้มและอธิบายว่าฉันต้องไปร่วมเสนอนิทรรศการกับเธอพรุ่งนี้ และก็ตกลงกันเรียบร้อย แต่พอลงมาถึงโรงอาหารเท่านั้นแหละ เห็นอาจารย์กำลังวิ่งวุ่นเตรียมผ้าจับจีบรอบเวทีกันยกใหญ่ เพื่อนในกลุ่มสองสามคนที่คงนั่งกินขนมอยู่ก่อนก็ต้องช่วยถือไปโดยปริยาย และยังไม่วายเรียกให้ฉันไปช่วยยกกระถางต้นไม้อีก

“ไอ้มิ้นท์ เอ้อ มาก็ดีเลย ช่วยกันๆ” มิ้งค์ สาวแบ๊วโมเอ้หนึ่งในนั้นร้องเรียกฉันด้วยเสียงที่...ไม่โมเอ้เลย -__- สงสัยของหนัก

พอวิ่งเข้าไปช่วยถือได้เท่านั้นแหละ เพื่อนอีกสี่นางก็รีบย้ายตัวเองพร้อมพร็อพจัดงานพะรุงพะรังมาเริ่มวงเมาท์ทันที

พวกแกรอให้นั่งก่อนไม่ได้รึง๊ายยยยยยยยยยยย!!! >0<

“แก๊...พรุ่งนี้อาจารย์ใหม่มาอ้ะ เค้าว่าวัยรุ่นมากกก”

“แก๊...ตะกี้อาจารย์ก็มาที่นี่นะอิมิ้นท์แกไปอยู่ใหนมาไม่มากรี๊ดเป็นเพื่อนเลย แกรู้มั้ยจารย์ใจดีน่ารักโคตรรรรรรรร”

“แก๊...อิมิ้นท์แกพลาดมากกกกกก” เพื่อนๆ รัวคำสรรเสริญอาจารย์ชุดใหญ่ใส่หูให้ต้องจูนสมองแป๊ปนึง ก่อนที่ฉันจะกรีดเสียงมั่งว่า “แก๊...” แล้วเริ่มวงเมาท์ พวกเราก็เดินถึงเวทีพอดี พอวางของแล้วขอตัวจากกลุ่มอาจารย์ได้ ก็โดนเพื่อนกดให้นั่งแหมะลงกับพื้นหอประชุม ก่อนทุกคนจะล้อมวงสามัคคีกันเขินหน้าแดงตาเป็นประกายกันหมด ไม่ต้องนัดหมาย ทั้งมิ้งค์ ใบเตย จูน และก็ซิน แต่ก็มีอีกคนที่ยังมีชีวิตรอดจากอาการนี้ นางคือแพร เพื่อนที่ชอบวาดรูปด้วยกันกับฉัน ซึ่งก็ขอตัวไปหาขนมกินเรียบร้อยแล้ว  ส่วนยัยพวกนี้ก็กรี๊ดกร๊าดไม่พูดไม่จาจนนึกรำคาญ ในที่สุดฉันก็โพล่งออกไป
 

“อ้ะ ใจเย็นเว่ย! บอกมาดิ๊ ชั้นพลาดอะไร พวกแกเป็นไรเนี่ย เคลิ้มเชียะ!”

“อาจารย์ดิแก อู้ย ตะกี้นะ พวกเราได้เจอก่อนใครในโรงเรียนเลยยยยย ใจดี๊ใจดี”

“จะพูดให้ถูกน่ะ ยามเฝ้าประตูเจอก่อนมั้ยให้ทาย 5555” ฉันเกรียนใส่ด้วยความหมั่นใส้แต่ก็โดนซินขยี้ผมแรงๆ กลับซะงั้น

“หืมมมม ตลกละ จริงๆ ชั้นก็ว่าจะถามแกนะ ว่าเห็นเค้าบ้างรึยัง เมื่อกี้นะชั้นเห็นเค้าขึ้นตึกไปยืนอยู่ใกล้ๆ ที่แกยืนด้วยนะ!”

“ชั้นไม่เห็น...” ก็ไม่ได้มองจริงๆ นี่หว่า ...เพื่อนๆ ทำหน้าเงิบกันเป็นแถวๆ

“แกช่วยมองอะไรรอบๆบ้างได้ป้ะ อยู่แบบนี้ถึงได้ไม่มีแฟนซักทีไง บุ่ยยย มองหนังสือกับพื้นจนจะเป็นแฟนกับพื้นโรงเรียนได้แล้วว้อย” โดนใบเตยหงุดหงิดใส่อีก เอาเซ่..

“เอาๆๆ ช่างเหอะ พรุ่งนี้แกต้องมานะ แกต้องรู้จักให้ได้เลย อ.คนนี้ชั้นตั้งใจไว้เลยว่าต้องให้เขาเซ็นเฟรนชิพให้!” อันนี้มิ้งค์เป็นคนควักกระเป๋าเงินสีชมพูออกมาจดโพสอิทในนั้นประกอบด้วยแล้วเรียบร้อย ท่าทางจริงจังกันมาก

“พรุ่งนี้ชั้นต้องพรีเซนท์งานที่โรงเรียนอื่นกับทีชเชอร์อะ... ตกลงแล้วด้วย” ฉันเบ้ปากใส่ความคิดของเพื่อนๆ นิดหน่อย ก่อนจะตามมาด้วยเสียงขัดใจ นี่แก...ชั้นไม่จำเป็นต้องเป็นแฟนคลับใครเลยนะ เอาจริงๆ ... อยากอยู่เฉยๆมาก -_-

แล้วอีกยี่สิบนาทีก่อนกลับบ้าน ก็ต้องฟังพวกเธอเล่าปั๊บบี้เลิฟกัน.. ซึ่งชั้นไม่เคยมีก็ได้แต่ฟังเท่านั้น

                ฟังจนส่วนลึกในใจคิดเลยล่ะ ว่าอยากจะมีบ้าง แต่จะมีมั้ยนะ?
Tbc.

Comment

Comment:

Tweet